Vlugge Ford

Volgende pagina

Toen ik als 19-jarige blaag de Ford Taunus van mijn schoonvader nodig had, was ik natuurlijk een Ford-man in hart en nieren. Zijn vrouw dacht overigens dat er een beschaafde middenstandsauto voor de deur stond, maar schoonpa en ik wisten dat er een vette zescilinder onder de motorkap zat, die ging als de brandweer.
Net als veel andere Europese automerken is Ford ook bezig aan een moderniseringsslag die zich uit in veel modellen, veel motorvarianten en veel nieuwe styling. De S-Max - op basis van de succesvolle Focus - is een schoolvoorbeeld van deze strategie. Ze zeggen dat de Focus een van de beste onderstellen heeft en verdomd, ze hebben gelijk. De S-Max is best een forse MPV geworden, maar hoe je er ook mee gooit en smijt: hij geeft geen krimp. Maakt keurig de bochtjes af, is makkelijk te corrigeren als hij gaat glijden en laat je heel direct voelen wat hij gaat doen. Mede door de sportieve lage banden komen de richels en kuilen in het wegdek (het lijkt wel of Nederland door een kuilenplaag wordt getroffen) wel erg hard naar binnen.
Wij reden de 2 liter TDCi diesel die liefst 140 pk levert. En ook die gaat als de brandweer. Door het slechte weer durfden we niet voluit te gaan, maar volgens fabrieksopgave wordt de 200 nét niet gehaald. De trekkracht vanaf pakweg 2100 toeren is zo fors dat de voorwielen geregeld doorspinden. En dan heb je dus even geen grip meer. Hier lijkt ons het optionele ESP pakket geen slecht idee.
Bijna alle MPV’s hebben een matige zit achter het stuur. Het is altijd iets te hoog, te laag, te dichtbij of te ver af. De S-Max wijkt hier niet af. Tweede nadeel van het zitgedeelte zijn de wel erg hoge en stevige randen van de (sport)zittingen. Laat ik het zo zeggen: een windje zal je niet snel meer ontsnappen. Voordeel van deze samengeknepen stoel is natuurlijk dat je zit als een huis, maar op den duur wordt het best een beetje vermoeiend.
De S-Max heeft meer ergonomische problemen. Als je bij voorbeeld de enorme handrem (wel een mooi design!) op het middenconsole aantrekt, maak je met je rechterarm een forse zwiepende, bijna vervelende beweging. Het zit net allemaal niet lekker op zijn plaats.
Ik loop natuurlijk weer uit mijn nek te zwetsen, want de S-Max is wel even auto van het jaar 2007 geworden. Maar daar worden vooral punten verdiend op het rijgedrag, het prachtige design en de combinatie van sportief en ruimte. En daar hebben ze volledig gelijk in.

Volgende pagina