Maasbert Schouten

Volgende pagina

Maasbert Schouten (net 35) sliep tien jaar geleden nog op een slaapbank in zijn kantoor. Sindsdien bouwde hij zijn bedrijf AFAB uit tot de grootste kredietbemiddelaar van Nederland. Schouten: "Als er iemand opbelde, dan zat ik er als een pitbull bovenop. 'Waarom wilt u er nog even over nadenken?'"

De opmars van kredietbemiddelaar Maasbert Schouten begon toen hij genoeg verdiend had om een eerste advertentie in de Telegraaf te plaatsen. Hij zocht de grenzen op; bood de grootste kredieten aan en adverteerde met nettolasten bij - toen nog - 60 procent inkomstenbelasting. AFAB viel op. "Die advertenties kostten 4000 gulden per maand. Als het na een maand niet gerendeerd had, had ik onmiddellijk moeten stoppen, dan was al mijn opgebouwde geld er door. Door de advertenties kwam ik echter in een walhalla terecht. Eerst moest ik vijf uur bellen voordat er iemand was bij wie ik met heel veel duwen en trekken langs mocht komen. Nu zat ik nog wel eens een uur te wachten totdat iemand belde, maar dan was het wel iemand die geïnteresseerd was. En belde er iemand, zat ik er als een pitbull bovenop. 'Waarom wilt u er nog even over nadenken? Zal ik uw gegevens noteren zodat ik u wat extra informatie kan sturen?' Daarom haalde ik ook absurd veel uit die advertentietjes."

Waarom werken advertenties bij consumptieve kredieten?
"Krediet is een product waar mensen zich nog steeds voor schamen. Ze zullen niet zo gauw naar de balie van de Rabobank gaan waar hun nichtje werkt om een krediet aan te vragen. Ze willen wel laten zien dat ze een nieuwe auto hebben, maar niet hoe die gefinancierd is."

Wat was het succes van uw advertenties?
"Je moet de juiste snaar raken bij mensen en een heel goede follow-up hebben. Ik zat iedere dag van negen tot negen bij de telefoon, iedere zaterdag van tien tot vier. Als mijn zus jarig was, mooi pech. Er werd nooit een uitzondering gemaakt. Heel veel anderen houden die discipline niet vol."

Die enorme drijfveer kwam mede door Schoutens verleden. Hij had begin jaren negentig namelijk zelf enorme schulden. Als jonge handelaar op de optiebeurs dacht hij snel de zilvervloot te kunnen binnenhalen. Een paar maanden later stond hij echter 60.000 gulden armer weer buiten.
"Ik was 21 en had wel door dat je met een gewone baan heel at jaren zoet bent voor je uit de schulden bent. Ik kwam in contact met een intermediair in spaarpolissen die me gouden bergen beloofde. Het eerste jaar zou ik 130.000 gulden verdienen en dat wilde ik graag geloven." Zes weken later had hij het daar wel gezien. "Zij zouden zorgen dat mijn agenda vol zat, maar dat viel allemaal erg tegen. Het was het telefoonboek pakken en maar bellen. Ik dacht, ik lijk wel gek. Zij doen niks, maar de helft van de provisie is voor hen. Als ik voor mezelf werk en het wordt een keer wat minder dan heb ik evengoed nog dezelfde inkomsten als nu. Zo gezegd, zo gedaan."

Volgende pagina