Test: Mazda 6

Kizuna Mazda

Mazda maakt goede auto’s, maar erg veel zie je ze niet. Toch wordt bijvoorbeeld de Mazda 5-MPV vaak als taxi ingezet en dat wil iets zeggen over bedrijfszekerheid en ruimte. Of neem de fanatieke groep liefhebbers van de MX-5 roadster. Die willen helemaal geen Porsche! De Mazda 6 beweegt zich vooral in het zakelijke segment en daar bouw je nu eenmaal niet zo gemakkelijk een vaste kern van kopers op. En dan krijg je als autobouwer de neiging om de auto neutraal (lees: bleekjes) te maken.

Kizuna staat voor zoiets als ‘emotionele verbinding tussen mens en machine’ en dat is aardig gelukt. Neem nu de binnenverlichting die ’s avonds sectie voor sectie aangloeit en je zo als het ware begroet. Kizuna! Of dat je vanaf het stuur zo’n beetje alles kan bedienen. Kizuna! Maar ook de buitenlijnen zijn anders. Bijna naadloos gaan carrosserie en lampen in ronde vormen in elkaar over, maar tegelijk staan er messcherpe lijnen in de flanken. Kizuna! Het maakt de auto strak, maar niet agressief. Sportief, maar niet opgefokt. Groter, maar juist lichter. Bescheiden, maar toch duidelijk aanwezig. Kizuna rules en wel zo sterk dat deze Mazda 6 weinig tot niets meer met het moederbedrijf Ford heeft te maken en dat het auto de uitstraling, de gevoelswaarde geeft van een BMW of Audi.

Waarmee we de wegligging ook meteen hebben doorgenomen, want de auto laat zich lekker sportief door de bochten kwakken en rijdt op rechte stukken comfortabel. De auto is van binnen opmerkelijk stil, maar oneffenheden in de weg komen behoorlijk hard door. Ook de stoelen hadden graag iets zachter gemogen.
De vorige lsquo;6’ vonden we nogal hitsig rijden, maar de nieuwe motoren zijn veel soepeler geworden, zonder aan trekkracht en pit in te boeten. Vooral de 2,5 liter (170 pk) imponeert door souplesse. De marketingmisser om niet meteen diesels voor de Europese markt (bijna de helft rijdt intussen diesel) klaar te hebben, wordt gelukkig nog dit voorjaar recht gezet, maar dan weer zonder automaat. Zucht! Zo Kizuna-zonde.