Feuilleton: Bedrijf op de rails (5)

Volgende pagina

Met de vuist op tafel

De contracten zijn eindelijk getekend. Een dwarsliggende aandeelhouder heeft voor vertraging gezorgd. Peter Hendriks heeft er ondertussen schoon genoeg van. “Het is over met de stille diplomatie, vanaf nu gaat de vuist op tafel.”

De financier blijkt energieleverancier Nuon te zijn. Het nutsbedrijf heeft een aandeel van 30% in CityCargo genomen voor een bedrag van 3,1 miljoen euro. Hendriks: “Met de financiële injectie van Nuon kunnen we weer een jaar vooruit. De transactie heeft uiteindelijk langer geduurd dan verwacht omdat één van onze aandeelhouders dwars ging liggen toen de deal bijna rond was. Het gevaar komt niet altijd van buiten, het kan ook intern op de loer liggen.”

“De betreffende aandeelhouder heeft een 20%-belang in CityCargo. Zij wilden proberen te cashen. Door de deal met Nuon werd CityCargo gewaardeerd op circa tien miljoen euro. Hun belang zou dus twee miljoen euro waard zijn. Geen hond die dat er nu voor wil betalen natuurlijk. We zijn nog niet eens operationeel”, briest Hendriks. “Zulke aandeelhouders zijn dodelijk voor een start-up als Citycargo, die ben ik liever kwijt dan rijk.”

Een andere bron van bezorgdheid vindt Hendriks het huidige beleid bij de gemeente Amsterdam. “Naarmate het traject vordert, worden de problemen bij ons groter. Het project wordt steeds moeilijker om te coördineren. Daarbij hebben we de steun van de gemeente Amsterdam hard nodig. Je moet je voorstellen dat we te maken hebben met veertien stadsdeelraden. Per stadsdeel moeten we steeds kijken met wie we wat moeten oplossen. Dat werkt niet. Het prettigste zou zijn als we één aanspreekpunt hebben binnen de gemeente waar we met alles terecht kunnen. En die ook met ons meedenkt. Nu loopt ieder overleg vast op futiliteiten.”

“De gemeente mag dan wel volmondig ja hebben gezegd tegen de concessie, ze hebben de randvoorwaarden open gelaten. Daardoor kunnen ze steeds met nieuwe eisen komen, en ons het werken vrijwel onmogelijk maken.” Hendriks illustreert dit met een voorbeeld. “Uit het niets komen er steeds weer ambtenaren met nieuwe eisen. Zo is er nu een ambtenaar die het nodig vindt dat de vrachttram ook met veertig kilometer per uur achteruit moet kunnen rijden. Vraag me niet waarom, maar het is een vereiste. Daar valt toch niet mee te werken?”
“Daarom zijn we met wethouder Marijke Vos om de tafel gaan zitten om te kijken wat er allemaal mogelijk is. We kunnen het project niet alleen uitvoeren, daarvoor hebben we op een aantal gebieden de hulp nodig van de gemeente. Denk daarbij aan de infrastructuur, communicatie met bewonersgroepen, kabels boven en onder de grond etc. Wethouder Vos heeft aangegeven dat het soms nodig is om, ook als wethouder, mensen aan te sporen medewerking te verlenen. We hebben nu de afspraak gemaakt dat we nauw contact met elkaar houden zodat eventuele drempels snel kunnen worden beslecht. Dit geeft ons hernieuwd vertrouwen in de samenwerking met de gemeente en op het welslagen van onze operatie binnen de gestelde termijn. Dat is wel nodig ook, het blijft immers een complexe operatie.”

Volgende pagina