Requiem voor een tapijtendynastie

Ruim tachtig jaar lang konden liefhebbers van Perzische tapijten zich verlekkeren in het tapijtenpaleis van de familie Jacobi. Met gevaar voor eigen leven werden voor klanten de mooiste tapijten ingekocht in Afghanistan, Pakistan, Iran, India en de Kaukasus. De deuren van het paleis aan de Zeister Slotlaan gaan na al die jaren voorgoed dicht. Maar het Perzische tapijt? Die is here to stay.

Grootvader Jacobi zag het niet zo zitten, in de jaren twintig van de vorige eeuw. Perzische tapijten? Neuh, doe maar niet. De vader van Jos Jacobi zag wél het potentieel. Hij begon in de zaak van zijn vader voorzichtigjes wat Perzische kussentjes en tassen te verkopen. Later werden er ook tapijten ingekocht. Een gouden greep, want in de jaren die daar op volgden, wilde half Nederland een Perzisch tapijt op tafel. 

Visionair
Jos Jacobi, al weer vijftig jaar eigenaar van het tapijtenpaleis, plukte de vruchten van zijn vaders visionaire handelsgeest. Een halve eeuw lang verdiende hij zijn brood met de Oosterse handelswaar. Om zijn klanten het allerbeste te bieden, reisde hij naar landen als Afghanistan om de mooiste kleden op de kop te tikken. 

Pistool
Hij vertelt er mooi over, in het AD. ‘Ik ben in de ogenschijnlijk meest gevaarlijke gebieden van de wereld geweest, maar heb nog nooit een pistool op mijn hoofd gehad. Natuurlijk ben ik ook vaak aangehouden om een onbenullige reden, maar ik wist zo onderdehand wel hoe daar mee om te gaan. Je gaf ze een knipoog en vijf euro en dan mocht je weer verder. Daarnaast had ik natuurlijk een uitgebreid netwerk van contacten opgebouwd in de loop der jaren.’ 

Revival
Maar de jaren gaan tellen voor de inmiddels vijfenzestigjarige Jacobi. Komende maand sluit hij de deuren van zijn zaak. Zijn dochters zien het niet zitten om het tapijthuis over te nemen. Maar Jacobi blijft geloven in zijn product. Perzische tapijten mogen nu niet meer zo überhip zijn als ze ooit waren, maar dat gaat veranderen. ‘Ik ben ervan overtuigd dat het terugkomt. Het heeft alles met mode te maken. Let maar op als ze weer in de bladen verschijnen. De markt voor tapijt is nooit weggeweest.’